'FC Utrecht heeft mijn leven weer zin gegeven'

Gepubliceerd op Woensdag 17 Mei 2017

Sébastien Haller (22) gaat op voor zijn laatste kunstje in het shirt van FC Utrecht. Het Franse goudhaantje vertrekt deze zomer naar Eintracht Frankfurt. Voor de spits naar de Bundesliga gaat, wil hij Utrecht iets tastbaars nalaten: een Europees ticket. ,,Hier heb ik geleerd wat hard werken is.''

Als Sébastien Haller vanuit zijn appartement naast stadion Galgenwaard op het speelveld blikt, gaan zijn gedachten automatisch naar zondag 28 mei. Dan wil hij op die plek op de schouders. Om te vieren dat hij na tweeënhalf jaar in de eredivisie afscheid neemt met een prijs. ,,Dat past bij het schitterende seizoen dat we draaien.''

Maar er is meer. Haller mag dan van de buitenkant stoïcijns en nonchalant ogen, wie hem een beetje beter leert kennen, krijgt het gevoelsmens in hem cadeau. En hoort het verhaal van een jonge Franse spits die bij Ligue 2-club AJ Auxerre verpieterde en de sprong in het diepe waagde naar een voor hem onbekende competitie. Eerdaags neemt hij afscheid met de gedachte dat zijn gang naar Nederland hem meer heeft gebracht dan hij ooit had durven dromen.

,,Ik ben hier man geworden. Mijn dochter is hier geboren. Dat wilde ik graag, om iets tastbaars te hebben uit misschien wel de mooiste tijd uit mijn leven tot nu toe. De voetbalwereld is zo snel, de ene dag ben je een hero, de andere een zero. Op het moment dat ik me het laatste voelde, stond Utrecht op de stoep. Totaal uit het niets, na een periode waarin ik de dingen alleen maar negatief zag. Mijn voetballeven heeft weer zin gekregen dankzij Utrecht. Ik kan je niet vertellen hoe ongelooflijk het voelt om weer elke week te spelen, de kans te krijgen om te scoren. Weer fans te hebben die voor je juichen.

Zelfvertrouwen

,,Tussen de Sébas die hier binnenkwam en de Sébas die hier binnenkort vertrekt, gaapt een ongelooflijk gat als het om zelfvertrouwen gaat. Ik maak nu de stap naar een competitie waar ik altijd van gedroomd heb, naar een solide club, maar dat heb ik wel te danken aan Utrecht. Hier heb ik harder leren werken, hier heb ik geleerd wat er bij komt kijken om topsport te bedrijven. Dankzij Utrecht durf ik weer te dromen van een mooie voetbaltoekomst.''

Zijn stem hapert. Eventjes staart hij wezenloos voor zich uit. Is hij in gedachten bij het moment dat hij na een wedstrijd terugkwam in zijn huis en een ontzettende bende aantrof. Gelukkig was zijn hoogzwangere vrouw niet thuis die avond. Dan zegt hij: ,,Dat gevoel na die inbraak was het meest trieste en pijnlijke dat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. Of ik twee minuten met de daders zou willen praten? Beter van niet, ik zou te boos zijn. Ik hoop echt dat iets vergelijkbaars hen persoonlijk ook eens overkomt. Dat ze voelen wat het is als wildvreemde handen aan de kleertjes hebben gezeten van je dochtertje die nog niet eens is geboren. Kleertjes die mijn verloofde Priscilla en ik samen met zorg hebben uitgezocht. Dat ze weten wat het voor impact heeft als mensen zo maar ongevraagd de intiemste plek van een anders leven binnenstappen en rondneuzen in je slaapkamer. Ongevraagd spullen meenemen waar je keihard voor gewerkt heb.

,,Ik kreeg veel steun van onze buren, ook zij hadden vergelijkbare dingen meegemaakt. En ook zij verdienden dat niet. Niemand weet wat zij er voor moeten doen of laten om spullen voor hun kinderen te kopen en anderen gaan er zomaar mee vandoor. Dat recht hebben ze niet. Ik kan daar met mijn gevoel niet bij. TV's en andere spullen zijn vervangbaar, die shirts - waar ik ongelooflijk trots op ben - niet. We móesten wel weg, het voelde niet meer als onze plek.''

Dochtertje Ciara ('ma petite princesse') kwam ter wereld tijdens Utrecht-ADO, begin maart van dit jaar. ,,Ze heeft een nieuwe betekenis aan ons leven gegeven. Als voetballer leid je een eendimensionaal bestaan. Je hebt veel tijd over. Soms vond ik dat saai, maar nu zij er is, is alles anders. Natuurlijk heb ik me - zoals alle mannen die voor het eerst vader worden - wel eens afgevraagd in wat voor wereld we haar neerzetten. Als je ziet wat er allemaal gebeurt met aanslagen en dergelijke. Maar we wilden haar zo graag. Het is nu aan ons om haar zulke waarden en normen mee te geven dat ze overeind blijft in het leven en niet een persoon wordt die dingen doet waar anderen haar voor haten. Voor ons staat ze symbool voor de prachtige tijd die we in Nederland hebben gehad. Ze is niet voor niets hier geboren, ze is Nederlandse, dat was een bewuste keuze.'' 

Gemengd

Haller zelf groeide op in een familie die je met recht gemengd kan noemen. Hij heeft drie halfzussen en twee halfbroers. Ze verschillen letterlijk van kleur. Lachend: ,,Dat is misschien wel de reden dat ik me bij iedereen thuis voel. We hebben in onze familie Iers-Franse combi's, Frans-Ivoriaans en nog een aantal. Het heeft me vooral geleerd dat culturele verschillen relatief zijn. Ieder mens is uniek en heeft zijn talenten, maar je moet dat wel durven zien. Of je op zijn minst in iemand willen verdiepen. Want dat is één van de weinige dingen die me tegen de borst stuit in het voetbalwereldje. Mensen oordelen zonder iemand echt te kennen. Het is hoe dan ook een belangrijke waarde die we Ciara mee willen geven: kijk naar gezichten, niet naar kleur of achtergrond.''

Wat voelt hij zichzelf eigenlijk? Een Franse Ivoriaan of een Ivoriaanse Fransman? Als antwoord gaat zijn hand op zijn hart. ,,Ik ben deels Frans, deels Ivoriaans, maar na deze tweeënhalf jaar ook een beetje Nederlands.'' Een sociaal wenselijk antwoord? ,,Nee, zo voelt dat echt.''Dankzij zijn periode in de eredivisie, waarin de spits van Jong Frankrijk 41 maal scoorde. Het maakt hem tot de meest productieve buitenlandse FC Utrecht-speler ooit. Hij maakte ook faam als penaltykoning. Haller miste alleen in een oefenpotje tegen Achilles'29. De dertien strafschoppen om het 'echie' gingen volgens een vast stramien: de keeper lag al spartelend in de ene hoek als Haller de bal de andere instuurde. Het zou hét summum zijn om op 28 mei zo afscheid te nemen. ,,Als Utrecht Europa ingaat, is mijn job pas echt gedaan hier. Ik zal er niet meer bij zijn, maar het is een avontuur dat deze club toekomt.


Dat hij letterlijk naast Galgenwaard woont, is niet zonder reden. Het is het eindstation van een vlucht die hij noodgedwongen moest maken nadat in oktober 2016 zijn woning in IJsselstein werd leeggeroofd. Zijn debuutshirt werd gestolen, tenues waarin hij schitterde in de beker ook. Als het onderwerp ter sprake komt, verandert de blik in zijn ogen. Het litteken dat het voorval heeft achtergelaten is bijna letterlijk zichtbaar. Hij zoekt zijn woorden. Lijkt een paar tellen te twijfelen of hij de binnenkant van zijn ziel wil laten zien.

,,Weet je, er zijn voetballers die liefst alles met de buitenwereld delen, bijvoorbeeld via sociale media. Het is hun keuze, die respecteer ik, maar ik leef het liefst discreet en anoniem. Daarom vier ik mijn goals altijd ingetogen. Het wil niet zeggen dat ik zulke momenten niet intens beleef. Die inbraak heeft er ingehakt. Ik ben opgegroeid in een voorstad van Parijs, waar het 'bad' was, kan ik je zeggen. Ik ben dus echt wel het één en ander gewend. Heb zelf ook wel eens iets uitgehaald dat niet door de beugel kon, maar nooit iets waar ik andere mensen zo mee heb geraakt als nu ons is aangedaan.''


Bron: AD